محمد سه شنبه هجدهم اردیبهشت ۱۴۰۳، 1:31 به یه چیزی دارم فکر میکنم که هنوز کامل نیستولی مجهولش هم خیلی جالبه،فکر کنید سوار یه جت با سرعت بالا میشیم که دور زمین داره میچرخهحالا فکر کنید سرعت این جت انقد زیاد میشه که هر یک ثانیه یک بار دور زمین میچرخهو حالا شما در یک ثانیه هم میتونید در شمال کره زمین بالای روسیه باشیدهم درست درون همون یک ثانیه در جنوب کره زمین در افریقا !!،و حالا اگه هر یک ثانیه 100 دور بچرخه دور زمین چی میشه ؟و اگه 1000 دور بچرخه چی میشه ؟،عجیب شد نه ؟شما فقط با افزایش سرعت انگار که در زمان و مکان میتونید سفر کنید !!چقد عجیبه

محمد سه شنبه چهارم اردیبهشت ۱۴۰۳، 12:14 شمام وقتی یکی لحجه داره ناخاستهمثل خودش با همون لحجش حرف میزنین ؟یا من این طوریم فقط :|،چنان با اوسا ، افغان طور حرف میزنمانگار همین الان از اتوبوس کابل پیاده شدم :|

محمد پنجشنبه سی ام فروردین ۱۴۰۳، 1:25 حیفم میاد ننویسم اون روز قشنگومنو ممدهوای خوب ابریبا موتور زدیم کوه و مسیر های نرفته ناشناختهرو نوک بزرگ ترین قله اون منطقه نشستیمو وزش بادو حس کردیم و به استخونهای پرنده ای که مرده بود نگاه کردیم وگفتیم کی بود ؟ چیکار کردی ؟ چی فکر میکرد ؟،اینکه دو ساعت پیش خونه بودیم و حالا اینجاییمو واقعا یه چیز عجیه راز الوده،و درست وسط او کوه و دره هاموتورش خراب شد !!حدود 15 کیلو متر موتور رو حل دادیماز سر بالایی و سر پایینی ها و از کنارکلی دره ها بطور گذر کردیمو با تمااااام توان انرژی گذاشتیمخیلی جاها مغلوب شدیم و زورمون نمیرسید موتوررو با حل از این سر بالایی ببریمپس دورش میزدیم و ...و در نهایت رسیدیم خونهو خاطره ای شد جالب،بماند به یادگاربا پا زنجیر جا انداختن !!

محمد شنبه یکم اردیبهشت ۱۴۰۳، 3:7 یه چیزی کشف کردم که اگهعمیقا بهش فکر کنیم میتونیم خیلی شاد تر باشیم،میزان انرژی ،امید و انگیزه ما به زندگیمرتب در نوسانه بدون اینکهتغییر خاصی رخ بده تو زندگیمون،تو روزای سخت و بی انگیزگیفقط باید صبر کنیم تا زمان بگذره،،من از ۶ صبح تا ۶ عصر راهرفتنماینو عمیقا فهمیدمیه جاهایی میرقصیدم و حس گنگ بودنداشتم ،یه جاهایی خستم بود و دلم میخاست بمیرم ،و این حس مرتب در نوسان بود،درست مثل زندگی